چه می خواهید؟

ز من امشب که می میرم  یکه و تنها چه می خواهید ؟

برای مردنم کسی را خبر نسازید نمی خواهم پدر برهم زند چشمان

بازم را نمی خواهم ببیند مادرم سختی جان کندنم را

نامه ای نوشتم که گر افتد به دست خواهرم از دل کشد آهی و گر

افتد به دست دلبرم اشکش فرو ریزد .

بدینسان نامه ام :

سلام مادرم٬ سلام ای نازنین٬ ای مهربان٬ ای بهترین٬ مادر دگر در

دفترم

شعر جدیدی را نخواهی دید نخواهی خواند دگر در آلبومم عکس جدیدی

را نخواهی دید دگر هر شب در را به رویم باز نخواهی کرد دگر از من

نمی نمی پرسی کجا بودی در این ظلمت ؟ چه می کردی؟

چه می خواهی ؟

مادر اگه روزی رفیق مهربانی آمد سراغ من بگو:

فرزندم به ناکامی جان داد وتا آخرین لحظه ی عمر به سختی می گفت:

خداحافظ  عزیزانم خداحافظ رفیقانم........

از زمانه بشو دل سرد که حقت این است

هر چه گفتم مشو عاشق نشنیدی

حال همچو پاییز بشو زرد که حقت این است

دیدی آخر دم مردانه به جز لاف نبود

بکش از مردم نامرد که حقت این است

آنچه بر عاشق بیچاره روا دانستی

فلک آخر سرت آورد که حقت این است 

دعوتت می کنم امشب به دلی که بی تو سرده به دلی که پاره پاره است به دلی که توبه کرده

دعوتت می کنم امشب به یه قطره اشک و هق هق پر پر حادثه با تو سهم من بغض دقایق

دعوتم کن که بسوزم توی شک دل بریدن

ای خدا کی بود که برگشت سایه تو یا دل من ؟...

سلام ببخشید که نمی توانم به کسانی که به وبلاگ من سر می زنند

سر بزنم اصلا وقت نمی کنم .... 

ای کاش می شد فهمید در دل آسمان چه می گذرد

که امشب با ناله ای بغض آلود

بر دیار این دل خسته

اشک می ریزد.

بچه ها یه خبر دارم من دیگه نمی تونم بیام پیش شما البته یه مدتی

چون که می خوام کامپیوترم را بفروشم البته اگه بتونم از کامپیوتر

دوستام پیشتون میام . حالا یه آپ برای اخرین بار .

میدانم از هر آنچه که خوانده ام .

از هر آنچه سر گذشت و قصه که گو شم شنوده است.

که عشق را !

راستینی را راه هموار نبوده است!

دوستون دارم خخخخخخخخیلی زیاد

خدا نگهدارتان باد

سخن نگفته بودم.

من خیلی غمگینم خیلی همیشه این جور بوده ام همیشه خنده هایم

الکی وبرای اینکه دیگران نا را حت نشوند بوده است .

خودم از وجودم بیار هستم دلم می خواهد از اینجا فرار کنم

و فریاد بزنم ایا راهی است برای فرار از عاشقی

همیشه صدایی می گفت یا می گوید نه نه و نه

گریه مجال نمی دهد لبخند بر لبانم بیاید پکرم وافسرده ولی اندکی

شادی در وجودم هست برای اینکه می توانم درد دل هایم را بنویسم

دلم هوای بارون کرده که خودم دسته کمی ازش ندارم

امروز خوابم نمی برد و شروع کردم به خواندن رمان خیلی گریه دار بود

یک شخصیت آن مرا یاد عشقم انداخت تا می توانستم گریه کردم و

هنوز هم گریه بر صورتم جاریست دیگر خسته ام ...

گاهی دست اتفاق را میگیرم که نیفتد و گاهی بالشم را پر از 

شعر های تازه  می کنم تا خوابم تو را ببینم. گاهی خواب هایم

آنقدر آشفته اند که نفس روباها را روی پیراهنم حس می کنم

و دگمه ها را به رنگ جدایی می بینم و گاهی خواب هایم آنقدر

آرام و شفاوند که وقتی چشم هایم را می گشایم جای پای تو

 روی فرش راه می رود و کتابهایم را که ورق می زنم عطر تو

مشامم را پر می کند.

یک روز انقدر دور و نا پیدایی که نشان تو را از هیچ کس نمی تو

انم بپرسم و روز دیگر آنقدر نزدیک و پیدایی که بی آنکه پلکهایم

را باز کنم تو را می بینم . احساس می کنم همه قطار ها به 

سوی تو می آیند پرستو ها برای تو آواز می خوانند  و چراغ 

های آبادی برای تو روشن می شوند . نمی دانم گنجشک ها

تا کی با کاجها دوست خواهند بود ومن چند بار دیگر درزمستان

به دنیا خواهم آمد. آیا کسی بعد از من شعر هایم را برایت 

می خواند؟

آیا دستی کلمه های عاشق را روی پیراهنت گلدوزی خواهد 

کرد؟

گاهی آنقدر عاشقم که دلم برای ترانه کوتاهی که در باران

خواندی تنگ می شود و دوست دارم نام تو رابر سینه درختانی 

که هنوز بالغ نشده اند حک کنم و گاهی انقدر دیوانه ام که

شکوفه  ها را در باد رها کنم و در اتاقی پر از برف بخوابم .

گاهی انقدر شاعرم که دوست دارم  تا قیامت زیر باران بایستم

و برای پروانه های خشک شده گریه کنم وگاهی انقدر سنگم که دلم

برای چشمان تو تنگ نمی شود و بو سه هایم را در دفترچه خاطراتم

پنهان می کنم .

بی قرار هستم.با خود می گویم ای کاش چیزی بود برای نجات از این

حفره تاریک چیزی شبیه بال یک کبوتر سفید که مرا به بی نهایت آبی

آسمان برساند جایی که سر شار از نگاه ستاره هاست و زندگی

شبیه زمین نیست و دست چرکین بشر بر آنجا نیست ....

تا نگاه می کنی  وقت رفتن است

باز همان حکایت همیشگی

پیش از آن که با خبر شوی

لحظه ی عزیمت تو نا گزیر   ...ای....

ای در یغ و حسرت همیشگی

ناگهان چقدر زود دیر می شود .

                                       قیصر امین پور